Το στάδιο ξεκινάει να γεμίζει απο τις οχτω..Γυρω μας όλες οι ηλικίες..από18 μέχρι και 30..λίγοι γνωστοι και πολλοί άγνωστοι..μ'αρέσει..
Είναι η τελευταία τους συναυλία.."δεν το έχανα με τίποτα" μουρμουράει η Μ."Θέλω μπύρες και κατι να φάω"γκρινιάζει η Τ.
Κι ενω επικρατεί χάος, λαός συνεχίζει να μπαίνει απο την κεντρική είσοδο μέχρι τις εννιαμιση. Ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση στο video wall.."Ερωτα μου όλα..κ ερωτά μου τίποτα.." Ακολουθεί εκείνο το παιδί που περπατάει με τα χέρια..ταξιδεύεις.. Ο καθένας αλλού..γινόμαστε παιδιά ξανά..Είμαστε λύκειο και πίνουμε καφέ στο Νότο και ποτό στον αιώνιο Ηριδανό πάντα με πυξ λαξ...
Η ώρα κυλάει χωρίς να το καταλάβεις, απολάμβάνεις τα τραγούδια τους και μέσα απο κάθε στίχο γεμίζουν τα μάτια σου εικόνες και ιπτάμενες στιγμές..αγάπες παλιές που κρύφτηκαν..φωτιές δυνατές που σβήσανε..όνειρα που έκανες μικρός και δεν βγήκανε..ενα γλυκό παράπονο που αντηχεί σ'ολο το στάδιο..ειμαστε όλοι μαζί σ αυτο..όλοι μαζι και ο καθένας μόνος του ξεχωριστά..και όταν προβληματίζεσαι για τον κόσμο που μας φτιάξανε και στην αδράνεια που έφτασε σημερα ο έλληνας, τα παιδιά χωρίς μέλλον, η ζωή που μας υποσχέθηκαν..πετάγεται ο Φ. και μας προτρέπει "Αν θα μπορούσα τον κόσμο να αλλάζα..θ'αλλαζα πρώτα τον ίδιο μ τον εαυτό!"..Αλήθεια δεν μου είπες "Υπάρχουν χρυσόψαρα εδω?"..Εχει φτάσει η ωρα 23.30 κ σκέφτεσαι πόσα από τα λόγια τους έχεις τραγουδήσει και πόσα ακόμα έχεις ψιθυρίσει.."Τι είναι αυτό που μας ενώνει"..βγάλτε τους αναπτήρες σας παρακαλώ..τα παιδια θέλουν τις παλιές εποχές των συναυλιών..me too!
Πόσες γενιές μεγαλώσαμε με τα ακούσματά τους αλήθεια?δεν είμαι σίγουρη για να πώ..αυτό που ξέρω στα σίγουρα ειναι πως πετας τα ρούχα σου ψηλά γυμνός μες στη χαρά σου και ο Μ.δεν νιωθει τίποτα για αρκετή ώρα..εσύ?νιώθεις?γελάμε..
Εφτασε η ώρα του αποχωρισμού..όλοι όρθιοι..και στις κερκίδες λέμε..Και οπως ανοίγει ο ουρανός μπροστά σου και πλημμυρίζει με φως τα όνειρά σου..λύσε κ εσυ το γρίφο της αγάπης..Τα συναισθήματα που μας μεταφέρουν τα τραγούδια τους..γλυκά..πικρά..ονειρεμένα..είναι τα ίδια για όλους την ίδια ακριβώς στιγμή..φοβερό?ας κάνουμε μια επανάσταση με τραγούδια..αν αγγίζουν όλους εμάς..κατι μπορει να γίνει..ποιος θα μας οδηγήσει ειναι το θέμα.."Γιατι κ εσυ με σπρώχνεις στο γκρεμο..δεν σε συγχωρω.."
Η αυλαία λέει να κλείσει μ εκεινο τον καφε που που έγινε παγωτό!και δωσε αναπτήρα λέμε..αγαπάει ο Ελληνας τι να κάνουμε δηλαδή αφου..!αλλά δεν θα δακρύσει πια για σένα ρε φίλε..γιατι ο ελλήνας σιχτιρίζει κιόλας και σκέφτεται πως έχει κ άλλα να ζήσει ακόμα (μια σταγόνα απτο κρασί του φίλε/η)..για να μην ξεχνιόμαστε..
Τα φώτα ανάβουν..αποχωρείς στριμωγμένος..αλλά δεν σε νοιάζει..η σημερινή νύχτα άλλαξε τα τετριμμένα της ρουτίνας σου..εκτονώθηκες με φωνές τραγούδια και μπαφιασες στο συναίσθημα..γέμισαν οι μπαταρίες σου για να μπορείς να συνεχίσεις την καθημερινότητά σου..show must go on..και εσυ σήμερα πιστεύεις στο δικό σου αυριο..για το μεθαύριο..είναι που ανησυχώ.."Ενα σωσίβιο η ζωή που ξεφουσκώνει αργά!!"
