Μια καταιγίδα θέλω να ρθει να ουρλιάξει..

Δεν θα μεγαλώσω ποτε. στοπ. Αρνούμαι να γίνω κονσβερβοκούτι. στοπ. Όσο μεγαλώνω τόσο θέλω να μικραίνω. στοπ τελεία κ παύλα.

Ειλικρίνεια. Τι λε ρε παιδί μου? Ούτε στον ίδιο μας τον εαυτό δεν είμαστε πια ειλικρινείς.. Μέσα στα "πρέπει" που σου έχει επιβάλλει ένα μακρινό ιστορικα κοινωνικό γίγνεσθαι, ξεχνάς να κάνεις την εξίσωση.. Δεν αξιολογείς γιατί πρέπει αυτό το "πρέπει"! Τρομερό...?...τρομακτικά τρομερό! Η κονσερβοποίηση της οντότητας μας έχει πραγματοποιηθεί με απόλυτη επιτυχία..το βλέπεις κάθε μέρα..μιμήσεις..κακές απομιμήσεις.. το χειρότερο όμως είναι το inner smile μας..φοβάσαι να είσαι ο εαυτός σου..?γιατί παρακαλώ? επειδή δεν ταιριάζεις με τα "πρέπει" της κονσέρβας?

Θέλω να σκέφτεσαι, να προβληματίζεσαι, να αναλογίζεσαι, να επιθυμείς και να κρίνεις..να αντιλαμβάνεσαι τα "ψεύτικα" και να αγκαλιάζεις τις αλήθειες..αλήθειες που σε ρίχνουν αλήθειες που σε ανεβάζουν είναι πάντα αλήθειες..και είναι πάντα better statements παρά τα αληθινά ψέματα...

Όσα δεν είπαμε από φόβο ή ντροπή, δεν θέλω να ξέρω..μου αρκούν τα ψεύτικα "πρέπει" σου για να καταλάβω το απόλυτο "τίποτα".Να ξέρεις η αλήθεια μου δεν θα σε ξανακοιτάξει κατάματα..αρνείται χαρακτηριστικά!