Ας μετρήσουμε μαζί με τη Νατάσα Μποφίλιου..

Ειναι μέσα του Μάρτη και όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ο καιρός παγώνει αναπάντεχα εκει που δεν το περιμένεις και λές πως πέρασαν τα κρύα του χειμώνα κ ήρθε η Ανοιξη..Το κλειστό γυμναστήριο του ΤΕΙ ανοιγει τις πόρτες του.Είναι μόλις εννιά.Δεν την έχω ξανακούσει live, υποθετω πως το προγραμμά της θα είναι μελαγχολικό και σκέφτομαι πως να διαχειριστώ τις λέξεις που θ ακούσω να μου τραγουδά..

Ξεχνιόμαστε..περνάει η ώρα..συζητάμε περι ανέμων και δαιμόνων συνάμα..Την βλέπω μπροστά μου..εμφανίζεται ενα κορίτσι ντυμένο στα μαύρα με μαλλί ίδιο με της merilyn mornoe..είναι μικρούλα, σκέφτομαι,τα μάτια της μοιάζουν με μικρού παιδιού..ευγενικά και φωτεινά σαν άστρα.

Η αυλαία ανοιγει μ ενα χαρούμενο καινουργιο της κομμάτι.."έρχονται οι μέρες του φωτός..και είσαι μόλις τριάντα"..δεν ειναι κορίτσι ξανασκέφτομαι ειναι γυναίκα..μια γυναίκαι με χαρα παιδιού και φλογερό αερα γυναίκας που σου το μεταδίδει με την φωνή της και την αύρα της..

Μας μιλάει για τον κόσμο, για τις αδύναμες αλήθειες που δεν μπορείς να ξεστομίσεις πολλές φορές, για το άδικο, για το παρανομο, για την ομορφιά και την γλύκα του παράπονου που μπορείς να νιώσεις απο τα χείλη μιας γυναίκας δυνατής που τσαλακώνεται κ εκείνη σε στιγμές αδυναμίας.. "Του το κρατάω αυτού του κόσμου.." αλλά φυσω και τον καπνό με μια δόση θυμο..που ποτε μα ποτέ δεν τελειώνω οτι αρχίζω..κοιταζόμαστε με τη Β. "Είναι εκπληκτική" ψιθυριζουμε..αλλες φορές απλά κοιταζόμαστε μόνο.ειναι αρκετό..Το κλίμα βάρυνε..και η Νατάσα αλλάζει νότες..μας τραγουδά ενα βραζιλιάνικο σκοπό και η αίθουσα αλλάζει χρώμα συναισθημάτων..το πρόγραμμα συνεχίζεται με nina simone ..and i'm feeling goood σου λέω..

Οι ώρες κυλούν σαν νερό.Αποθεραπεία κάναμε σήμερα.και ειναι εκείνες οι φορές που δεν φεύγεις για παληκαριά αλλα που σου πεσε βαριά .. μες στον παράδεισο η τόση προδοσία..πάλι σκέφτομαι πόσο πολύ έχουν αλλάξει οι αξίες των ανθρώπων..όλα γρήγορα πια..δεν προλαβαίνεις και σταματάς να σκεφτεσαι ..ακόμα αρνούμαι να μπώ σ εκεινη τη γυαλινη μπάλα..σου δανείζω αλήθεια εγω να πληρώνεις το ψέμα ρε παιδάκι μου οκ?πες μου πως νιώθεις τώρα..καλυτερα?

Η αυλαία κλεινει με τίποτα σημαντικό..ζούμε μονάχα εν λευκω αλλωστε..και η νατασαρα μας τραγουδα για μια γυναίκα που μεγάλωσε για σένα και για κεινες τις σκιες σου που την περιτριγυρίζουν και μόνο εκείνες την αγαπούν και την φροντίζουν..

"Και περάσαν οι ζωές μας..δεν βρεθηκαμε ποτε..και τη θέση σου την παίρνουν οι σκιες.."