Αγνωστε Στρατιώτη Χ..θα σου χαρίσω τη βασίλισσα μου!

Η Ελεονόρα τον λέει "μπάσταρδο"...Η Νατασα τον αποκαλεί "σκιες"...Η Αλκηστις "απέραντο κενό"...Η Δήμητρα "στερεότυπά μου". Εσυ... πώς? 

Δεν έχει σημασία το "πως", έχει μόνο το "γιατί" σου. Και του καθενός θα είναι πάντα τόσο διαφορετικό αλλά και τόσο όμοιο συγχρόνως. 

Τον πόνο του άλλου δε θα τον καταλάβεις ποτέ.Θα τον ακούσεις σιωπηλά, θα τον αγκαλιάσεις ζεστά γιατι κι εσυ εχεις ζήσει κάτι παρόμοιο κάπου,κάπως,κάποτε..

"Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι" μου φώναξε χτες η Κ. με ενα παράπονο γλυκό..Χαμογέλασα.Ηξερε.'Ηξερα.Ξέρεις κι εσυ..Ξέρεις πότε ειναι η ώρα να φύγεις..να μείνεις..να γελάσεις ή και να κλάψεις..να μετανιώσεις ή να πιστέψεις..να αγαπήσεις και να μισήσεις..να αγγίξεις τις χορδές σου ή ν'ανοίξεις το δικό σου σεντούκι με τα πολύτιμα φλουριά σου. Η ματαιότητα του φόβου είναι λαβυρινθος. Μη μπείς.Δε θα βγείς ποτέ. Να έχεις επίγνωση του τι βιώνεις. Μέχρι που και αν τραβάει.Να μη μένεις απο συνήθεια σε παρακαλώ. Αρρωστεια βαριά σου λέω. Σου τρώει σωθικά δε παίρνεις γραμμή πώς, που, πότε και γιατι.

Λένε πως μετα απο κάθε μπάσταρδο,σκιά,στερεότυπο ή απέραντο κενό , κάτι σου έχουν πάρει ή κάτι έδωσες εσυ. Δεν θα είσαι πότε ο ίδιος ξανά. Εχεις αλλάξει. Λιγοστά ή αρκετά, δε ξέρω. Εσυ ξέρεις για σένα και γω για μένα σίγουρα. Δε του το κρατάω αυτού του κόσμου καθόλου αμα θες να ξέρεις, γιατί μου ανήκει ο εαυτός μου και οποιος έχει τη δυναμη αλλάζει τους χάρτες του για τη δική του Ιθάκη..

Να ευτυχείς να λές πως τα χεις όλα και τίποτα μαζί..Να αγαπάς τη γύμνια σου στις δύσκολες εκεινες ώρες..Να λές πως αγαπηθηκες και αγάπησες κι εσυ..Να συγχωρείς και να δικάζεις όπου σου πρέπει..Να λες πως θες να ζήσεις κι άλλο μεσα στη λάσπη και στο φως που φέρνει κάθε καινούργια μέρα..Στις χαρές που εζησα και στις στιγμες που κέρδισα θα πιω στην υγειά σου..

Οτι άναψε..θα σβήσει εχω να σου πω.

Λένε πως δεν ειναι καλό να βλέπουμε ταινίες πολύ ρομαντικές και αγαπησιάρικες γιατί στο δικό μας πολύβουο σύμπαν, ειναι σχεδόν μηδαμινές οι πιθανότητες να αντικρύσεις κάτι τόσο αγνό και παράλληλα τόσο μα τόσο απλό.

Αλλα επειδή πραγματικά σκασίλες μου, μια λέξη θα σας πώ. "Ημερολόγιο".και θα την ξαναπώ όσες φορές κι αν χρειαστεί για να μπορέσετε να δείτε αυτό που βλέπω εγω. 

Ξερω οτι η ζωή μας ειναι αλλιώς, ξέρω οτι ο κόσμος τρελαίνεται, γνωρίζω και στεναχωριέμαι που φτάσαμε ως εδω..αλλά δυστυχώς δεν φταίει κανείς άλλος..παρά μόνο εμείς..Σ'ένα ανερχόμενο κλίμα καπιταλιστικής κοινωνίας, δημιουργήθηκαν δυο ειδων φάρες. Οι "πάμε με το ρεύμα" και οι "Επαναστάτες της επανάστασης,ώ επανάσταση". 

Για την πρώτη φατρία, δεν έχω να πώ πολλά, παρά μόνο στο ότι ποτέ δεν σκεφτήκαμε σε βάθος και δεν αναπτύξαμε κρίση σε οτι κινούταν γύρω μας. ακουγαμε πιστά τη μαμα, τον μπαμπά, τον δάσκαλο, τον παπά της εκκλησίας και last but not least την υπέρτατη τηλεόραση και με οτι αυτο συνεπάγεται.Κοινωνία ελληνική ορθόδοξη και "καθώς πρέπει". Και ρωτώ. "καθώς πρέπει" για ποιόν? Για ποιόν? Ποιοι ηταν εκείνοι οι κανόνες που ευλαβικά ακολούθησες με συνείδηση και πορεία γιατι εσύ το ήθελες? Θα σου πώ εγω. Μόνο εκείνους που αγάπησες. Μια λέξη εδω.Αγάπη.

Για την άλλη φατρία θα σούρω πιο πολλά.ναι.ναι.γιατι εκει πιστεύεις.από εκεί περιμένεις να δεις καθαρή βούληση, σκέψη αγνή και λιτοδίαιτη χωρις πολλές φανφάρες.απλή.αγνή.εντονή.μεσα απ΄την καρδια.μεσα απ'την αγαπη για την γη που πατάς και για το συνάνθρωπό σου.Μια λέξη πάλι.Αγάπη.

Ξεχάσαμε.ξεχάσαμε ή πότε δεν κατανοήσαμε σε βάθος ποια ειναι η αρχή και το τέλος του καθενος.

Ολα ειναι οι ανθρώπινες σχέσεις.όλα.να είσαι ειλικρινής με σενα και τους γύρω σου, να μάθεις να νοιάζεσαι χωρίς δόλο.να αγαπάς ανιδιοτελώς χωρις αντάλλαγμα ρε. να σέβεσαι.να σεβεσαι.ξέχασες να σέβεσαι..πως θα πάμε παραπέρα?

Τι νομίζετε δηλαδή?Οτι ο κόσμος θα σωθεί από αυτη την κατάντια (οχι οτι μας νοιάζει βέβαια αν πεθαίνει διπλα μας ο άλλος) αν δουλεύετε σαν σκυλιά, πληρώνετε τους λογαριασμούς σας στην ώρα τους, ή μήπως αν ανάβετε κεράκι κάθε Κυριακή στην εκκλησία?

Οτι ειναι απλό ειναι πιο δύσκολο να το βρείς.Ετσι λένε.ετσι βλέπω κ εγω γύρω μου.Δε μπορώ να συμβιβαστω ρε φίλε.Βράζω.Εμένα στο δικό μου το μυαλό θα είναι πάντα εύκολα τα απλά.Θέλω όλα στον κόσμο  να ξεκινούν και να τελειώνουν με αγάπη.

Κι ας με λένε τρελή σ αγαπάω πολύ και σε νοιάζομαι, όπως λέει και το Αντζελάκι..